dans le dictionnaire PONS
Klecks <-es, -e> [klɛks] SUBST m
1. Klecks:
- Klecks (Tintenklecks)
- borrón m
2. Klecks fam (Portion):
- Klecks
-
I. klecksen [ˈklɛksən] VERBE intr
1. klecksen +haben (Person):
2. klecksen +haben (Stift):
| ich | kleckse |
|---|---|
| du | kleckst |
| er/sie/es | kleckst |
| wir | klecksen |
| ihr | kleckst |
| sie | klecksen |
| ich | kleckste |
|---|---|
| du | kleckstest |
| er/sie/es | kleckste |
| wir | klecksten |
| ihr | kleckstet |
| sie | klecksten |
| ich | habe | gekleckst |
|---|---|---|
| du | hast | gekleckst |
| er/sie/es | hat | gekleckst |
| wir | haben | gekleckst |
| ihr | habt | gekleckst |
| sie | haben | gekleckst |
| ich | hatte | gekleckst |
|---|---|---|
| du | hattest | gekleckst |
| er/sie/es | hatte | gekleckst |
| wir | hatten | gekleckst |
| ihr | hattet | gekleckst |
| sie | hatten | gekleckst |