dans le dictionnaire PONS
rannte [ˈrantə] VERBE
rannte 3. imparf von rennen
Voir aussi
I. rennen <rennt, rannte, gerannt> [ˈrɛnən] VERBE intr +sein
I. rennen <rennt, rannte, gerannt> [ˈrɛnən] VERBE intr +sein
Rennen <-s, -> SUBST nt
| ich | renne |
|---|---|
| du | rennst |
| er/sie/es | rennt |
| wir | rennen |
| ihr | rennt |
| sie | rennen |
| ich | rannte |
|---|---|
| du | ranntest |
| er/sie/es | rannte |
| wir | rannten |
| ihr | ranntet |
| sie | rannten |
| ich | bin | gerannt |
|---|---|---|
| du | bist | gerannt |
| er/sie/es | ist | gerannt |
| wir | sind | gerannt |
| ihr | seid | gerannt |
| sie | sind | gerannt |
| ich | war | gerannt |
|---|---|---|
| du | warst | gerannt |
| er/sie/es | war | gerannt |
| wir | waren | gerannt |
| ihr | wart | gerannt |
| sie | waren | gerannt |