dans le dictionnaire PONS
aprontar [apron̩ˈtar] VERBE trans
1. aprontar (disponer):
2. aprontar MILIT (tropas):
- aprontar
-
| yo | apronto |
|---|---|
| tú | aprontas |
| él/ella/usted | apronta |
| nosotros/nosotras | aprontamos |
| vosotros/vosotras | aprontáis |
| ellos/ellas/ustedes | aprontan |
| yo | aprontaba |
|---|---|
| tú | aprontabas |
| él/ella/usted | aprontaba |
| nosotros/nosotras | aprontábamos |
| vosotros/vosotras | aprontabais |
| ellos/ellas/ustedes | aprontaban |
| yo | apronté |
|---|---|
| tú | aprontaste |
| él/ella/usted | aprontó |
| nosotros/nosotras | aprontamos |
| vosotros/vosotras | aprontasteis |
| ellos/ellas/ustedes | aprontaron |
| yo | aprontaré |
|---|---|
| tú | aprontarás |
| él/ella/usted | aprontará |
| nosotros/nosotras | aprontaremos |
| vosotros/vosotras | aprontaréis |
| ellos/ellas/ustedes | aprontarán |
Exemples tirés du dictionnaire PONS (vérifiés par l'équipe de rédaction)
- aprontar dinero