dans le dictionnaire PONS
I. arar [aˈrar] VERBE trans
II. arar [aˈrar] SUBST m BOT
1. arar (alerce):
ara1 [ˈara] SUBST f (con artículo masculino en el singular)
2. ara RÉLIG (piedra consagrada):
| yo | aro |
|---|---|
| tú | aras |
| él/ella/usted | ara |
| nosotros/nosotras | aramos |
| vosotros/vosotras | aráis |
| ellos/ellas/ustedes | aran |
| yo | araba |
|---|---|
| tú | arabas |
| él/ella/usted | araba |
| nosotros/nosotras | arábamos |
| vosotros/vosotras | arabais |
| ellos/ellas/ustedes | araban |
| yo | aré |
|---|---|
| tú | araste |
| él/ella/usted | aró |
| nosotros/nosotras | aramos |
| vosotros/vosotras | arasteis |
| ellos/ellas/ustedes | araron |
| yo | araré |
|---|---|
| tú | ararás |
| él/ella/usted | arará |
| nosotros/nosotras | araremos |
| vosotros/vosotras | araréis |
| ellos/ellas/ustedes | ararán |