dans le dictionnaire PONS
cundir [kun̩ˈdir] VERBE intr
2. cundir (una epidemia):
3. cundir (un rumor):
4. cundir (una noticia):
5. cundir (un trabajo):
| yo | cundo |
|---|---|
| tú | cundes |
| él/ella/usted | cunde |
| nosotros/nosotras | cundimos |
| vosotros/vosotras | cundís |
| ellos/ellas/ustedes | cunden |
| yo | cundía |
|---|---|
| tú | cundías |
| él/ella/usted | cundía |
| nosotros/nosotras | cundíamos |
| vosotros/vosotras | cundíais |
| ellos/ellas/ustedes | cundían |
| yo | cundí |
|---|---|
| tú | cundiste |
| él/ella/usted | cundió |
| nosotros/nosotras | cundimos |
| vosotros/vosotras | cundisteis |
| ellos/ellas/ustedes | cundieron |
| yo | cundiré |
|---|---|
| tú | cundirás |
| él/ella/usted | cundirá |
| nosotros/nosotras | cundiremos |
| vosotros/vosotras | cundiréis |
| ellos/ellas/ustedes | cundirán |