dans le dictionnaire PONS
manducar <c → qu> [man̩duˈkar] VERBE intr, trans fam
- manducar
-
| yo | manduco |
|---|---|
| tú | manducas |
| él/ella/usted | manduca |
| nosotros/nosotras | manducamos |
| vosotros/vosotras | manducáis |
| ellos/ellas/ustedes | manducan |
| yo | manducaba |
|---|---|
| tú | manducabas |
| él/ella/usted | manducaba |
| nosotros/nosotras | manducábamos |
| vosotros/vosotras | manducabais |
| ellos/ellas/ustedes | manducaban |
| yo | manduqué |
|---|---|
| tú | manducaste |
| él/ella/usted | manducó |
| nosotros/nosotras | manducamos |
| vosotros/vosotras | manducasteis |
| ellos/ellas/ustedes | manducaron |
| yo | manducaré |
|---|---|
| tú | manducarás |
| él/ella/usted | manducará |
| nosotros/nosotras | manducaremos |
| vosotros/vosotras | manducaréis |
| ellos/ellas/ustedes | manducarán |
Aucune phrase d'exemple disponible
Essayez différentes entrées.