dans le dictionnaire PONS
I. usufructuar <1. pres usufructúo> [usufruktuˈar] VERBE trans
- usufructuar
-
- usufructuar
-
| yo | usufructúo |
|---|---|
| tú | usufructúas |
| él/ella/usted | usufructúa |
| nosotros/nosotras | usufructuamos |
| vosotros/vosotras | usufructuáis |
| ellos/ellas/ustedes | usufructúan |
| yo | usufructuaba |
|---|---|
| tú | usufructuabas |
| él/ella/usted | usufructuaba |
| nosotros/nosotras | usufructuábamos |
| vosotros/vosotras | usufructuabais |
| ellos/ellas/ustedes | usufructuaban |
| yo | usufructué |
|---|---|
| tú | usufructuaste |
| él/ella/usted | usufructuó |
| nosotros/nosotras | usufructuamos |
| vosotros/vosotras | usufructuasteis |
| ellos/ellas/ustedes | usufructuaron |
| yo | usufructuaré |
|---|---|
| tú | usufructuarás |
| él/ella/usted | usufructuará |
| nosotros/nosotras | usufructuaremos |
| vosotros/vosotras | usufructuaréis |
| ellos/ellas/ustedes | usufructuarán |