dans le dictionnaire PONS
ordonnance [ɔʀdɔnɑ͂s] SUBST f
1. ordonnance MÉD:
2. ordonnance JUR:
- ordonnance
-
- ordonnance exécutoire
-
- ordonnance judiciaire
-
- ordonnance postérieure
-
- ordonnance de comparution personnelle
-
- ordonnance en application des pleins pouvoirs
-
II. ordonnance [ɔʀdɔnɑ͂s]
ordonnancer [ɔʀdɔnɑ͂se] VERBE trans (donner l'ordre de payer)
| j' | ordonnance |
|---|---|
| tu | ordonnances |
| il/elle/on | ordonnance |
| nous | ordonnançons |
| vous | ordonnancez |
| ils/elles | ordonnancent |
| j' | ordonnançais |
|---|---|
| tu | ordonnançais |
| il/elle/on | ordonnançait |
| nous | ordonnancions |
| vous | ordonnanciez |
| ils/elles | ordonnançaient |
| j' | ordonnançai |
|---|---|
| tu | ordonnanças |
| il/elle/on | ordonnança |
| nous | ordonnançâmes |
| vous | ordonnançâtes |
| ils/elles | ordonnancèrent |
| j' | ordonnancerai |
|---|---|
| tu | ordonnanceras |
| il/elle/on | ordonnancera |
| nous | ordonnancerons |
| vous | ordonnancerez |
| ils/elles | ordonnanceront |
Exemples tirés du dictionnaire PONS (vérifiés par l'équipe de rédaction)
- ordonnance exécutoire
- ordonnance judiciaire
- ordonnance postérieure
- ordonnance de comparution personnelle