dans le dictionnaire PONS
Messalla, Messāla <ae> m cogn. in der gens Valeria
→ Valerius
messus1
P. P. P. v. meto
Voir aussi
metō1 <metere, (messem fēcī), messum>
| Cas | Singulier |
|---|---|
| Nominatif | Messalla |
| Génitif | Messallae |
| Datif | Messallae |
| Accusatif | Messallam |
| Ablatif | Messallā |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | missale | missalēs |
| Génitif | missalis | missalum |
| Datif | missalī | missalibus |
| Accusatif | missalem | missalēs |
| Ablatif | missale | missalibus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | messis | messēs |
| Génitif | messis | messum |
| Datif | messī | messibus |
| Accusatif | messem | messēs |
| Ablatif | messe | messibus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | messor | messorēs |
| Génitif | messōris | messorum |
| Datif | messorī | messoribus |
| Accusatif | messorem | messorēs |
| Ablatif | messore | messoribus |