dans le dictionnaire PONS
adversum1 <ī> nt (adversus¹)
2. (meist Pl.)
- adversum
-
adversum2
→ adversus
Voir aussi
I. adversus2, adversum (erstarrter Nom. bzw. Akk. des P. P. P. v. adverto) ADV
II. adversus2, adversum (erstarrter Nom. bzw. Akk. des P. P. P. v. adverto) PRÄP Präp b. Akk
I. adversus2, adversum (erstarrter Nom. bzw. Akk. des P. P. P. v. adverto) ADV
II. adversus2, adversum (erstarrter Nom. bzw. Akk. des P. P. P. v. adverto) PRÄP Präp b. Akk
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | adversum | adversa |
| Génitif | adversī | adversōrum |
| Datif | adversō | adversīs |
| Accusatif | adversum | adversa |
| Ablatif | adversō | adversīs |