dans le dictionnaire PONS
I. dē-dūcō <dūcere, dūxī, ductum>
II. dē-dūcō <dūcere, dūxī, ductum>
1.
2. (Truppen)
3.
6. poet; nachkl.
9.
11. poet (Schriften, bes. poet. Werke)
12. (einen Bau)
13. MATH
III. dē-dūcō <dūcere, dūxī, ductum>
1.
3. (v. Bräutigam)
4.
5. (Gefangene)
6. (alqm ad alqm)
-
- junge Leute zu einem Staatsmann zur weiteren Ausbildung hinbringen
| dēdūcō |
|---|
| dēdūcis |
| dēdūcit |
| dēdūcimus |
| dēdūcitis |
| dēdūcunt |
| dēdūcam |
|---|
| dēdūcās |
| dēdūcat |
| dēdūcāmus |
| dēdūcātis |
| dēdūcant |
| dēdūcebam |
|---|
| dēdūcebās |
| dēdūcebat |
| dēdūcebāmus |
| dēdūcebātis |
| dēdūcebant |
| dēdūcerem |
|---|
| dēdūcerēs |
| dēdūceret |
| dēdūcerēmus |
| dēdūcerētis |
| dēdūcerent |