dans le dictionnaire PONS
Voir aussi
glōria <ae> f
1.
2. im Pl vor- u. nachkl. meton.
3. poet; nachkl.
glōrior <glōriārī> (gloria)
glōria <ae> f
1.
2. im Pl vor- u. nachkl. meton.
3. poet; nachkl.
in-glōriōsus <a, um>
→ inglorius
Voir aussi
in-glōrius <a, um> (in-² u. gloria)
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | glōriola | glōriolae |
| Génitif | glōriolae | glōriolārum |
| Datif | glōriolae | glōriolīs |
| Accusatif | glōriolam | glōriolās |
| Ablatif | glōriolā | glōriolīs |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | glōria | glōriae |
| Génitif | glōriae | glōriārum |
| Datif | glōriae | glōriīs |
| Accusatif | glōriam | glōriās |
| Ablatif | glōriā | glōriīs |
| glōrior |
|---|
| glōriāris |
| glōriātur |
| glōriāmur |
| glōriāminī |
| glōriantur |
| glōrier |
|---|
| glōriēris |
| glōriētur |
| glōriēmur |
| glōriēminī |
| glōrientur |
| glōriābar |
|---|
| glōriābāris |
| glōriābātur |
| glōriābāmur |
| glōriābāminī |
| glōriābantur |
| glōriārer |
|---|
| glōriārēris |
| glōriārētur |
| glōriārēmur |
| glōriārēminī |
| glōriārentur |
Parcourir le dictionnaire
- globus
- glomeramen
- glomero
- glomus
- gloria
- gloriosam
- gloriosus
- glossa
- glossarium
- glossema
- glossula