dans le dictionnaire PONS
indūtus2
→ induo
Voir aussi
induō <induere, induī, indūtum> (vgl. exuo)
1.
2.
4.
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | indūtus | indūtūs |
| Génitif | indūtūs | indūtuum |
| Datif | indūtuī | indūtibus |
| Accusatif | indūtum | indūtūs |
| Ablatif | indūtū | indūtibus |