dans le dictionnaire PONS
īnuleus <ī> m
→ hinnuleus
Voir aussi
hinnuleus, hīnuleus <ī> m (griech. Fw.)
1. poet; nachkl. (männl.)
2. vorkl.
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | īnuleus | īnuleī |
| Génitif | īnuleī | īnuleōrum |
| Datif | īnuleō | īnuleīs |
| Accusatif | īnuleum | īnuleōs |
| Ablatif | īnuleō | īnuleīs |