dans le dictionnaire PONS
I. in-veniō <venīre, vēnī, ventum> akt. u. pass.
1.
2.
- invenio
-
3.
5.
6. (zufällig od. gelegentlich)
| invenīō |
|---|
| invenīs |
| invenīt |
| invenīmus |
| invenītis |
| invenīunt |
| invenīam |
|---|
| invenīās |
| invenīat |
| invenīāmus |
| invenīātis |
| invenīant |
| invenīebam |
|---|
| invenīebās |
| invenīebat |
| invenīebāmus |
| invenīebātis |
| invenīebant |
| invenīrem |
|---|
| invenīrēs |
| invenīret |
| invenīrēmus |
| invenīrētis |
| invenīrent |