dans le dictionnaire PONS
irrumō <irrumāre> Cat.; Mart.
-
- = fascinum in ōs alterius insero
ir-rumpō <rumpere, rūpī, ruptum>
1.
-
- (hin)einbrechen, einfallen, hineinstürzen, -stürmen [ medios in hostes; in castra; m. Dat.: thalamo ins Gemach; trans.: oppidum; Italiam; limina aufreißen ]
3.
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | irrumātor | irrumātorēs |
| Génitif | irrumātōris | irrumātorum |
| Datif | irrumātorī | irrumātoribus |
| Accusatif | irrumātorem | irrumātorēs |
| Ablatif | irrumātore | irrumātoribus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | irrumātiō | irrumātiōnēs |
| Génitif | irrumātiōnis | irrumātiōnum |
| Datif | irrumātiōnī | irrumātiōnibus |
| Accusatif | irrumātiōnem | irrumātiōnēs |
| Ablatif | irrumātiōne | irrumātiōnibus |
| irrumō |
|---|
| irrumās |
| irrumat |
| irrumāmus |
| irrumātis |
| irrumant |
| irrumem |
|---|
| irrumēs |
| irrumet |
| irrumēmus |
| irrumētis |
| irrument |
| irrumābam |
|---|
| irrumābās |
| irrumābat |
| irrumābāmus |
| irrumābātis |
| irrumābant |
| irrumārem |
|---|
| irrumārēs |
| irrumāret |
| irrumārēmus |
| irrumārētis |
| irrumārent |