dans le dictionnaire PONS
locuplēs <Gen. ētis> (locus u. plenus)
1. auch Subst m
- locuples
-
2. übtr
3. (v. Personen)
- locuples
-
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | locu-plēs | locuplētēs |
| Génitif | locuplētis | locuplētum |
| Datif | locuplētī | locuplētibus |
| Accusatif | locuplētem | locuplētēs |
| Ablatif | locuplēte | locuplētibus |