dans le dictionnaire PONS
I. montānus <a, um> (mons) ADJ
1.
- montanus
- auf Bergen befindlich (heimisch, wohnend, entspringend), Berg-, Gebirgs- [ flumen; cacumina; homines; gentes ]
2. poet
- montanus
-
II. montānus <ī> (mons) SUBST m
- montanus
-
| Cas | Singulier |
|---|---|
| Nominatif | Montānus |
| Génitif | Montānī |
| Datif | Montānō |
| Accusatif | Montānum |
| Ablatif | Montānō |
Aucune phrase d'exemple disponible
Essayez différentes entrées.