dans le dictionnaire PONS
mūnerō <mūnerāre>, mūneror <mūnerārī> (munus)
2.
| mūnerō |
|---|
| mūnerās |
| mūnerat |
| mūnerāmus |
| mūnerātis |
| mūnerant |
| mūnerem |
|---|
| mūnerēs |
| mūneret |
| mūnerēmus |
| mūnerētis |
| mūnerent |
| mūnerābam |
|---|
| mūnerābās |
| mūnerābat |
| mūnerābāmus |
| mūnerābātis |
| mūnerābant |
| mūnerārem |
|---|
| mūnerārēs |
| mūnerāret |
| mūnerārēmus |
| mūnerārētis |
| mūnerārent |