dans le dictionnaire PONS
putātor <ōris> m (puto) nicht klass.
satur <ura, urum> (verw. m. satis)
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | statūra | statūrae |
| Génitif | statūrae | statūrārum |
| Datif | statūrae | statūrīs |
| Accusatif | statūram | statūrās |
| Ablatif | statūrā | statūrīs |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | putātor | putātorēs |
| Génitif | putātōris | putātorum |
| Datif | putātorī | putātoribus |
| Accusatif | putātorem | putātorēs |
| Ablatif | putātore | putātoribus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | guttur | gutturēs |
| Génitif | gutturis | gutturum |
| Datif | gutturī | gutturibus |
| Accusatif | gutturem | gutturēs |
| Ablatif | gutture | gutturibus |