dans le dictionnaire PONS
I. vincō <vincere, vīcī, victum> VERB intr
1.
2. (b. Meinungsstreit)
II. vincō <vincere, vīcī, victum> VERB trans
1.
- vinco
- besiegen, überwinden, überwältigen, bewältigen [ Galliam bello; omnes gravi proelio; urbem pugnando; übtr iram; saecula überdauern; gemitum übertönen, überschreien; silentium brechen; spem regendi vereiteln ]
3.
- vinco
- übertreffen [ omnes parsimoniā, curā; alqm eloquentiā, carminibus; omnium exspectationem; beluas morum immanitate; regem odio ]
4.
5.
6. (b. Auktionen)
- vinco
- jmd. überbieten
7. (b. Abstimmungen)
- vinco
-
| vincō |
|---|
| vincis |
| vincit |
| vincimus |
| vincitis |
| vincunt |
| vincam |
|---|
| vincās |
| vincat |
| vincāmus |
| vincātis |
| vincant |
| vincebam |
|---|
| vincebās |
| vincebat |
| vincebāmus |
| vincebātis |
| vincebant |
| vincerem |
|---|
| vincerēs |
| vinceret |
| vincerēmus |
| vincerētis |
| vincerent |