dans le dictionnaire PONS
I. turben <binis> SUBST nt Cat.
dūrāmen <minis> nt (duro) Lucr.
ārdēns <Gen. entis> P. Adj. zu ardeo
Voir aussi
ārdeō <ārdēre, ārsī, ārsūrum> (aridus)
1.
a.
3. übtr
b. ardere ad o. in m. Akk
d. bes. poet
turda
→ turdus
Voir aussi
turdus <ī> m poet; nachkl., turda <ae> f (pers)
I. surdus <a, um> ADJ
1.
2.
4. poet; nachkl.
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | dūrāmen | dūrāminēs |
| Génitif | dūrāminis | dūrāminum |
| Datif | dūrāminī | dūrāminibus |
| Accusatif | dūrāminem | dūrāminēs |
| Ablatif | dūrāmine | dūrāminibus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | turda | turdae |
| Génitif | turdae | turdārum |
| Datif | turdae | turdīs |
| Accusatif | turdam | turdās |
| Ablatif | turdā | turdīs |