dans le dictionnaire PONS
mando [ˈman̩do] SUBST m
1. mando (poder):
- mando
- Macht f
- mando
-
- mando MILIT
- Kommando nt
- mando intermedio MILIT
-
- mando supremo MILIT
-
- mando supremo (del presidente)
-
- alto mando MILIT
-
2. mando TEC, INFOR:
- mando
-
- mando automático
-
- mando a distancia por infrarrojos
-
- mando manual
-
- mando numérico
-
- mando de procesos industriales
-
-
- Steuerpult nt
Entrée OpenDict
mando SUBST
- mando (de la videoconsola) m
-
I. mandar [man̩ˈdar] VERBE trans
1. mandar:
2. mandar:
3. mandar (encargar):
4. mandar (enviar):
| yo | mando |
|---|---|
| tú | mandas |
| él/ella/usted | manda |
| nosotros/nosotras | mandamos |
| vosotros/vosotras | mandáis |
| ellos/ellas/ustedes | mandan |
| yo | mandaba |
|---|---|
| tú | mandabas |
| él/ella/usted | mandaba |
| nosotros/nosotras | mandábamos |
| vosotros/vosotras | mandabais |
| ellos/ellas/ustedes | mandaban |
| yo | mandé |
|---|---|
| tú | mandaste |
| él/ella/usted | mandó |
| nosotros/nosotras | mandamos |
| vosotros/vosotras | mandasteis |
| ellos/ellas/ustedes | mandaron |
| yo | mandaré |
|---|---|
| tú | mandarás |
| él/ella/usted | mandará |
| nosotros/nosotras | mandaremos |
| vosotros/vosotras | mandaréis |
| ellos/ellas/ustedes | mandarán |