dans le dictionnaire PONS
I. in-tonō <tonāre, tonuī, tonātum> VERB intr
| intonō |
|---|
| intonās |
| intonat |
| intonāmus |
| intonātis |
| intonant |
| intonem |
|---|
| intonēs |
| intonet |
| intonēmus |
| intonētis |
| intonent |
| intonābam |
|---|
| intonābās |
| intonābat |
| intonābāmus |
| intonābātis |
| intonābant |
| intonārem |
|---|
| intonārēs |
| intonāret |
| intonārēmus |
| intonārētis |
| intonārent |