dans le dictionnaire PONS
Knack <-(e)s, -e> SUBST m
- Knack
- crac m
I. knacken [ˈknakən] VERBE intr
2. knacken (knistern):
3. knacken +sein fam (entzweigehen):
II. knacken [ˈknakən] VERBE trans
2. knacken fam:
3. knacken fam (aufbrechen):
| ich | knacke |
|---|---|
| du | knackst |
| er/sie/es | knackt |
| wir | knacken |
| ihr | knackt |
| sie | knacken |
| ich | knackte |
|---|---|
| du | knacktest |
| er/sie/es | knackte |
| wir | knackten |
| ihr | knacktet |
| sie | knackten |
| ich | habe | geknackt |
|---|---|---|
| du | hast | geknackt |
| er/sie/es | hat | geknackt |
| wir | haben | geknackt |
| ihr | habt | geknackt |
| sie | haben | geknackt |
| ich | hatte | geknackt |
|---|---|---|
| du | hattest | geknackt |
| er/sie/es | hatte | geknackt |
| wir | hatten | geknackt |
| ihr | hattet | geknackt |
| sie | hatten | geknackt |