dans le dictionnaire PONS
con-vīvō <vīvere, vīxī, vīctum> nachkl.
1.
-
- m. jmdm. zusammenleben
| convīvō |
|---|
| convīvis |
| convīvit |
| convīvimus |
| convīvitis |
| convīvunt |
| convīvam |
|---|
| convīvās |
| convīvat |
| convīvāmus |
| convīvātis |
| convīvant |
| convīvebam |
|---|
| convīvebās |
| convīvebat |
| convīvebāmus |
| convīvebātis |
| convīvebant |
| convīverem |
|---|
| convīverēs |
| convīveret |
| convīverēmus |
| convīverētis |
| convīverent |