dans le dictionnaire PONS
ē-micō <ēmicāre, ēmicuī, ēmicātum>
1. (v. der Flamme u. Ä.)
2. (v. Quellen, Blut u. Ä.)
- emico
-
4. poet
- emico
-
5. poet
- emico
-
6. Tac. übtr
- emico
-
8. Sen. (v. Geist)
| ēmicō |
|---|
| ēmicās |
| ēmicat |
| ēmicāmus |
| ēmicātis |
| ēmicant |
| ēmicem |
|---|
| ēmicēs |
| ēmicet |
| ēmicēmus |
| ēmicētis |
| ēmicent |
| ēmicābam |
|---|
| ēmicābās |
| ēmicābat |
| ēmicābāmus |
| ēmicābātis |
| ēmicābant |
| ēmicārem |
|---|
| ēmicārēs |
| ēmicāret |
| ēmicārēmus |
| ēmicārētis |
| ēmicārent |