dans le dictionnaire PONS
mānsitō <mānsitāre>
Voir aussi
I. maneō <manēre, mānsī, mānsum> VERB intr
2.
3. (in einem Zustand)
4.
5. (v. Personen)
| mānsitō |
|---|
| mānsitās |
| mānsitat |
| mānsitāmus |
| mānsitātis |
| mānsitant |
| mānsitem |
|---|
| mānsitēs |
| mānsitet |
| mānsitēmus |
| mānsitētis |
| mānsitent |
| mānsitābam |
|---|
| mānsitābās |
| mānsitābat |
| mānsitābāmus |
| mānsitābātis |
| mānsitābant |
| mānsitārem |
|---|
| mānsitārēs |
| mānsitāret |
| mānsitārēmus |
| mānsitārētis |
| mānsitārent |
Aucune phrase d'exemple disponible
Essayez différentes entrées.