dans le dictionnaire PONS
con-vincō <vincere, vīcī, victum>
1.
2.
con-vīcium <ī> nt (aus convocium < con u. vox)
1.
3.
4.
5. Ov. meton.
convīctiō <ōnis> f (convivo)
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | con-vīcium | con-vīcia |
| Génitif | con-vīciī | con-vīciōrum |
| Datif | con-vīciō | con-vīciīs |
| Accusatif | con-vīcium | con-vīcia |
| Ablatif | con-vīciō | con-vīciīs |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | convīctiō | convīctiōnēs |
| Génitif | convīctiōnis | convīctiōnum |
| Datif | convīctiōnī | convīctiōnibus |
| Accusatif | convīctiōnem | convīctiōnēs |
| Ablatif | convīctiōne | convīctiōnibus |
| convincō |
|---|
| convincis |
| convincit |
| convincimus |
| convincitis |
| convincunt |
| convincam |
|---|
| convincās |
| convincat |
| convincāmus |
| convincātis |
| convincant |
| convincebam |
|---|
| convincebās |
| convincebat |
| convincebāmus |
| convincebātis |
| convincebant |
| convincerem |
|---|
| convincerēs |
| convinceret |
| convincerēmus |
| convincerētis |
| convincerent |
Aucune phrase d'exemple disponible
Essayez différentes entrées.