dans le dictionnaire PONS
Krieg <-[e]s, -e> [kri:k, plur ˈkri:gə] SUBST m
1. Krieg MILIT:
2. Krieg (Art der Kriegsführung):
- Krieg
-
I. krie·gen1 [ˈkri:gn̩] VERBE trans fam
1. kriegen (bekommen):
4. kriegen MÉD (befallen werden):
5. kriegen MÉD (verabreicht bekommen):
6. kriegen (zur Welt bringen):
7. kriegen (bedacht werden):
9. kriegen (es schaffen):
| ich | kriege |
|---|---|
| du | kriegst |
| er/sie/es | kriegt |
| wir | kriegen |
| ihr | kriegt |
| sie | kriegen |
| ich | kriegte |
|---|---|
| du | kriegtest |
| er/sie/es | kriegte |
| wir | kriegten |
| ihr | kriegtet |
| sie | kriegten |
| ich | habe | gekriegt |
|---|---|---|
| du | hast | gekriegt |
| er/sie/es | hat | gekriegt |
| wir | haben | gekriegt |
| ihr | habt | gekriegt |
| sie | haben | gekriegt |
| ich | hatte | gekriegt |
|---|---|---|
| du | hattest | gekriegt |
| er/sie/es | hatte | gekriegt |
| wir | hatten | gekriegt |
| ihr | hattet | gekriegt |
| sie | hatten | gekriegt |